Balalayka

لوکوموتیو

پیرمرد

دلش را

در اتاقک تنگ سوزن بانی

                                     گنجانده

                                                  روزها و روزهاست ...

انگشتان لرزان و زمخت

                              در کار

                                      گیراندن سیگاری

                                                            دست پیچ اند .

لرزش زمین

بر میخیزاندش 

                   (( تعویض خط ))

                                        و اهرمی که دیگر

                                        مثل موم نیست

                                        در دستانش ...

می کشد

             میخواهد که ریل جدا شود و قطار هدایت

به راهی نو

                به ریلی دیگر

                                 به سرزمینی تازه ...

بجنب پیرمرد !

                  دیر می شود ...

نه ، این قطار را دیگر سر ِ باز ایستادن نیست ...

 

28 مهر 91

    

+ balalayka ; ٥:٢٧ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۳/٤/٢٥
comment نظرات ()

تصویر

هستی مان   

                به ریسمانی بند است

چون

       دلوی

بر دهانه ی چاهی

                        خشکیده از

                                        کدورت دوران

فرو می افتد

با صدایی گوشخراش

به عمق متروک

                   و

                       تمام !

+ balalayka ; ٥:٢۳ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۳/٤/٢٥
comment نظرات ()

بی تابی

بهانه نمی آورم!

به آسمان قسم .

به آسمان

و چشم های مات مانده به دیوار مجاور

بهانه نمی آورم ،

دوری آغوشت را

تاب نمی آورم ...

+ balalayka ; ٥:۱٩ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۳/٤/٢٥
comment نظرات ()

آذوقه

مورچه ها

           مرا

               به لانه می برند ...

تکه ، تکه

قطعه ، قطعه

زمستان نزدیک است ...

 

26 مهر 91

 

+ balalayka ; ٥:۱۳ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۳/٤/٢٥
comment نظرات ()

alone

ایستاده بر یک پا ،

چشم دوخته بر برهوت

رگبار پائیزی

سرمای زودرس ...

پرهای خیسم را کجا بخشکانم ؟

 

19مهر 91

+ balalayka ; ٥:۱٠ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۳/٤/٢٥
comment نظرات ()

رابطه هندسی

مخرج مشترک تمامی کسرها

              صورت توست

                 در آئینه ...

قاعده ی زندگی ست

دیگرگون شده

در مثلث تقدیر

و ارتفاع غرورم

بی که تقسیم بر دو شود

... مساحت احساس را رقم زده است

 

17 مهر 91

 

+ balalayka ; ٥:٠٦ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۳/٤/٢٥
comment نظرات ()

سنگ ، کاغذ ، قیچی

درد می درد مرا

آن سان که دشنه ، دل را

می بُرد مرا

نه اما آنگونه که قیچی کاغذ را ...

کمر می برد زیر بار درد

خم می شود قامتم

تاوان دوست داشتن را می دهد ،

زیر سنگی از خارا ...

21 مهر - اکتبر 2012

+ balalayka ; ٥:٠٠ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۳/٤/٢٥
comment نظرات ()

آدرس جدید ( موقت)

balalayka.blogfa.com
+ balalayka ; ۸:٥٩ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٢/٥/۱٤
comment نظرات ()

اینجایــــــــــــــم

http://2.balalayka.ir

انگار بالاخره وردپرس ویزا داد بهم ، اما ، قبول نکرد هیچکدوم از کامنتهایی که توی پرشین گذاشتید با خودم ببرم اونجا . دلتنگشون میشم ولی چاره ای نیست گویا ...

+ balalayka ; ٩:۱۳ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٢/٢/۱۳
comment نظرات ()

معلم . . .

روز معلم هم مثه خیلی چیزای دیگه ی این زمونه طرفه حکایتیست .

(اولیش خود من - که خدافظی میکنم بعد دوباره میام مینویسم - خو به من چه که ورد پرس هنوز راهم نداده ؟!)

جشن روز معلم ، هر ساله مصادف میشه با فوت یه بنده خدایی که استاد دانشگاه بوده و حضرات اینقدر بهش لطف داشتن که یه هو بی هوا این روز شده روز گل و گلبارون و کِل و کِل ریزون .

به فضاحت کشیده شده مراسم تقدیر از معلم . از یه مراسم خودجوش و نمادین که میتونست به وسیله ی  خود ِ دانش آموز و با یه جمله ی زیبا و مهر آمیز توی یه انشا و دست نوشته تا یه شاخه گل ، انجام بشه تبدیل شده به میدان رقابت انتخاباتی .کارزار مادران ...

از دو هفته قبل از 12 اردیبهشت ، مامانا شروع میکنن به بهانه ی هماهنگی به هم زنگ زدن . ولی تهش همون چشم و همچشمیه است و نگرونی اینکه مبادا مامان آویسا چیزی بخره که گرونتر و شیک تر از کادوی مامان پارمیدا باشه و معلم بیشتر خوشش بیاد (خدا رو شکر دیگه سیستم نمره دهی حذف شده وگرنه میگفتیم برای نمره ی بیست این کارها رو میکنن ). توی این هدیه دادنا تنها چیزی که لحاظ نمیشه شان معلمه و ارزش کاری که یک سال تحصیلی و بدون توقع گرفتن هدیه انجامش داده .

هدیه مون به معلم یه جورایی مانور ِ قدرته ! به رخ کشیدن وضع مالیه و بچه مون هم اینو کاملا میفهمه وگرنه توی بازیهای کودکانه اش همکلاسیش رو بایکوت نمیکرد با این جمله ی دردآور :

برو با اون پراید بابات ...

طاعونی که سی ساله اپیدمی شده کمتر کسی رو سالم گذاشته  . با اینهمه لذتبخش ترین هدیه ها ، اونائیه که از شاگردان سابق و توسط خودشون و نه والدینشون میرسه . مثل گلهای زیبایی که امسال گرفتم . و من چه خوشبختم که شاگردانم دیگه اونقدر بزرگ و آقا شدن که خودشون ، اونهم بعد از اینکه سالهاست دیگه معلمشون نیستم ، میتونن تصمیم بگیرن چطور و چگونه از معلمی یاد کنن و اگه شایسته ی تقدیره اینکارو انجام بدن . ممنون پسرای نازنین من ...

 

پ . ن : دیشب آخر شب صفا با یه تشت آب اومده در خونه مون !! در آپارتمان رو باز کردم و شوکه نگاهش میکنم (گفتم شاید وسایل نظافت فردا رو آورده ، مگه خودم تشت ندارم آخه ؟!) توی تشت دو تا ماهی درشت زنده وول میخوره . چشمای مهربونش رو با شرمساری به من دوخته و میگه : هدیه روز معلمه . اینروزا ماهی ها رو با برق میکشن ، ضرر داره خوردنشون . اینا رو از کنار کارون خریدم براتون ... اشک توی چشام جمع میشه از دست این زن ...

پ.پ.ن : تو فکر بودم کی دلش میاد این ماهیها رو بکشه و بخوره ، دیدم پسرکم گذاشتتشون توی سبد که جون کندنشون رو نبینم ، برام یادداشت هم گذاشته :

قلیه لدفن مامانی ...

برم فلسشون رو بگیرم برای ناهار امروز ... (لعنت به بیرحمی های زندگی )

+ balalayka ; ۱۱:۳٥ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٢/٢/۱٢
comment نظرات ()

← صفحه بعد